Vandaag was het moment aangebroken om afscheid te nemen.... Gelukkig hadden we de hele ochtend nog de tijd om samen door te brengen.

Al vroeg reed ik de West Mac Donnell Ranges in op weg naar de Standley Chasm. Naongeveer drie kwartier was ik er en betaalde de entree aan de landeigenaren. Het pad door deze kloof heen was behoorlijk aangetast door de recente regen die hier begin maart is gevallen. Ook delen van de weg waren kapot. Desondanks was het een erg leuk stuk om over heen te wandelen en te klauteren (jammer alleen van de vele vliegen). Het einde was helemaal fantastisch. Een kloof, ook weer behoorlijk rood gekleurd. Het is heel duidelijk waarom het gebied hier het rode hart wordt genoemd.

Na de Standley Chasm had ik nog tijd over en ik besloot de School of Air in Alice Springs te bezoeken. Ik was weer precies op tijd voor de net begonnen rondleiding. Het is een school met 138 leerlingen over een enorm uitgestrekt gebied. Via satelite verbindingen hebben de leraren een uur per dag contact met de leerlingen in de verschillende klassen. De rest van de tijd leren de kinderen zelfstandig aan de hand van lespakketten en worden ze begeleid door een ouder of een ingehuurde kracht. De kinderen leven in de afgelegen outbackgebieden waar te weinig kinderen wonen om een schoolgebouw neer te zetten. Het was een heel leuk bezoek waarbij je een film te zien kreeg en je een leraar live aan het werk zag.

Toen was het tijd om afscheid te nemen en de camper in te leveren bij Mr Apollo. In tegenstelling tot in Christchurch, was het hier erg rustig. Het was dan ook snel geregeld en een transfer naar het vliegveld was besteld. Er kwam een prive chauffeur die voor een vaste prijs ook mensen van Apollo wegbrengt. Een oudere man die de hele rit de oren van mijn hoofd heeft gekletst. Best heel grappig.

Op het vliegveld aangekomen (zo rond kwart voor een) bleek er slechts een handvol mensen te zitten wachten. De incheckbalies gingen pas 1,5 uur voor de geplande vertrektijd open, dat was dus pas 14.45 uur. Na een lange zit op het vliegveld waar voor de beveiliging helemaal niets te beleven was kon ik eindelijk inchecken en door de beveiliging heen. Daarachter waren twee winkeltjes en een cafeetje waar ik wat te eten en te drinken kon halen.

Uiteindelijk vertrok het halfvolle vliegtuig precies op tijd naar Cairns. Ik had een prachtig zicht op de desert. Naarmate we Cairns naderden werd het steeds bewolkter. Bij aankomst bleek het ook flink geregend te hebben. Na een telefoontje naar mijn hotel werd ik keurig opgehaald en naar het hotel gebracht. Van de 3 hotels die ik onderweg heb gehad is dit de mooiste en de meest luxe. Ik heb er zelfs een 2 kamer appartement. Een ruime slaapkamer met badkamer en een apart gedeelte met bankje, televisie en een keuken met eettafel.Nadat ik mijzelf had geinstalleerd ben ik nog een hapje gaan eten in het bij het hotel horende Balinese restaurant. Een heerlijke sateschotel.